Nature’s pace will flow into you as sunshine flows into trees – John Muir
John Muir
Ik ben Stefanie.
Ik leef het liefst met mijn voeten op aarde. Buiten, waar de lucht ruimer voelt en het tempo vanzelf vertraagt. De natuur is voor mij geen plek om even te ontspannen — ze is een herinnering.
Een herinnering dat wij onderdeel zijn van een groter geheel.
Dat alles met elkaar verbonden is.
Dat ritme gezonder is dan haast.
Wat mij drijft, is het verlangen naar een wereld waarin mensen opnieuw leren luisteren. Naar hun lijf. Naar elkaar. Naar het landschap waar ze deel van uitmaken.
Ik geloof dat veel van wat schuurt — in organisaties, in relaties, in de maatschappij — voortkomt uit het verlies van die verbinding.
In het bos zie ik iets anders.
Daar werkt alles samen.
Daar is verschil geen probleem, maar kracht.
Daar wordt spanning niet onderdrukt, maar opgenomen in een groter systeem.
Die wijsheid raakt me. En ze geeft richting aan hoe ik leef en werk.
Mijn achtergrond in samenwerking en organisatieontwikkeling leerde me hoe systemen functioneren. Mijn verdieping in natuurverbinding, deep ecology, deep democracy en mijn opleiding in haptonomie bracht me dichter bij het lichaam, bij onderstroom en bij wat niet direct zichtbaar is.
In mijn begeleiding komen die werelden samen.
Ik werk aards en zorgvuldig.
Ik loop naast mensen.
Ik vertrouw op wat zich ontvouwt wanneer er ruimte is.
Voor mij is de natuur niet alleen een plek.
Ze is een sleutel.
Een sleutel naar meer zachtheid.
Meer moed.
Meer verbondenheid.
En daarmee, geloof ik, naar een mooiere toekomst.
Wij zijn natuur.
En wanneer we dat weer ervaren, verandert er iets — in onszelf én in hoe we samenleven.
